Mijn eerste kwart triathlon

Koud worden en kramp krijgen tijdens het zwemmen, verkleumd op de fiets door weer en wind racen en dan tenslotte totaal uitgeput aan de 10 kilometer hardlopen starten. Dat was het schrikbeeld dat ik had van mijn eerste kwart triathlon.

Voor mijn gevoel was ik op zondag 8 september al vroeg aanwezig bij het Zwarte Plasje. Aanmelden was mogelijk vanaf 08.40 uur dus ik was daar op dat tijdstip. Bij aankomst bleek dat de fietsstandplaats echter al behoorlijk gevuld was. Natuurlijk! Een plekje vooraan in de rij scheelt weer een paar seconden op het totaal. Ik bedacht me dat het midden voor mij een prima plek zou zijn. Niet veel later kwam Lennart naast mij staan. Via hem was ik bij deze wedstrijd terecht gekomen. Hij had al vaker meegedaan maar hij was toch ook wel enigszins verbaasd over het enthousiasme van sommige deelnemers.

Toen ik om mij heen keek zag ik dat veel mensen hun fiets achterstevoren in het rek geplaatst hadden. Logisch! Dan kun je deze er meteen uithalen na het zwemmen en hoef je de fiets niet te keren. Weer een paar seconden winst! Ik vond dat wat overdreven voor mijn eerste keer dus ik was eigenwijs en zette mijn fiets gewoon lekker met de neus in het rek.

Nadat ik klaar was met de voorbereidingen was het tijd om mezelf aan te melden. Mijn startgroep was als vijfde aan de beurt, startnummer 34. De start was verdeeld over acht groepen waarbij de minder snelle deelnemers als eerste mochten starten. Slim, want zo zou iedereen binnen een redelijke tijd van elkaar finishen zodat er genoeg tijd overbleef voor de gezamenlijke lunch. De kroketten waren de hoofdprijs van deze dag, en die wilde niemand missen.

Zwemmen (1.000 meter)

Mijn grootste angst voor deze wedstrijd was dat ik het koud zou gaan krijgen. Tijdens de testsessie die we eerder deden was dat één van de dingen die mij tegenviel namelijk. Gelukkig zat er een lichte mate van blauwalg in het water. Minder goed voor de gezondheid maar wel heel goed voor de watertemperatuur. Deze was maar liefst 3 graden warmer dan twee weken ervoor! Toch besloot ik bij de start zo lang mogelijk op de kant in de zon te wachten. Pas in de laatste minuut ging ik het water in. Alles om te voorkomen dat ik op voorhand teveel af zou koelen.

Het is natuurlijk een wedstrijd dus mensen gaan op zoek naar grenzen. Het was daarom wel een veilig idee dat er leden van de vrijwillige reddingsbrigade aanwezig waren voor het geval iemand in nood mocht komen. EHBO’ers in zwembroek; onmisbaar bij zo’n evenement.

Eerder had ik al gemerkt dat het zwemmen buiten in een natuurplas toch anders in elkaar steekt dan in zo’n mooi helder zwembad; het is lastig coördineren, er zwemmen mensen langs of over je heen en de lagere temperatuur speelt nog steeds een rol. Ik deed toch een verwoede poging om borstcrawl te zwemmen maar na een meter of 25 vond ik het welletjes. Met de schoolslag hou je beter overzicht en het scheelt in mijn geval niet eens zo heel veel tijd. Niet in de laatste plaats omdat ik geen wetsuit aanhad en dus minder drijfvermogen had. Na vijf rondjes bikkelen waren mijn spieren inmiddels toch wat afgekoeld dus het was goed dat ik klaar was. Tijd om op de fiets te springen!

Fietsen (42 kilometer)

Het wisselen van zwemmen naar fietsen ging goed. Ik had mijn sleeves (losse mouwen) klaargelegd voor het geval ik het toch te koud zou hebben. Dat viel echter mee en daarom besloot ik deze niet aan te trekken. Achteraf een goede beslissing want met het zonnetje erbij werd het langzaam maar zeker toch warmer.

Ik weet dat echte triatleten zonder sokken op pad gaan maar aangezien ik dat nog nooit geoefend had leek me dat geen goed idee. Dus ik trok gewoon mijn wielrensokken en schoenen aan, deed mijn helm op en zette mijn zonnebril op mijn neus. Voor het vertrek nog even een Long Energy Drink erin smijten en dan … rennen op die irritante klosjes met de fiets aan de hand naar de uitgang richting de straat.

Er stond behoorlijk wat wind, meer dan menig deelnemer op had gehoopt. Nu is de aanwezigheid van de wind tegenwoordig meer regel dan uitzondering. Vol goede moed ging ik evenwel op pad. Het eerste stuk richting het eind van de Rottemeren ging voor de wind dus ik kon redelijk doortrappen. Ik haal zowaar een tweetal deelnemers van onze wedstrijd in. Dat gaat goed! Al bleken het achteraf zo’n beetje de enigen te zijn die ik op de fiets voorbij ben gegaan.

Op het keerpunt van de Rottemeren kwam er een andere fietser voor me rijden. Hij hoorde niet bij de wedstrijd maar had blijkbaar wel door dat ik wél in een wedstrijd zat. Hij bleef in een heel fijn tempo voor me rijden zodat ik heerlijk aan kon haken en kon profiteren van zijn luwte. Bij de roeibanen ging hij ook linksom. Wie weet ging hij wel hetzelfde rondje! Helaas. Na een paar honderd meter sloeg hij linksaf en moest ik toch in mijn eentje de strijd met de elementen aangaan. Of beter gezegd: het element, de wind.

Iedereen die meedeed aan de triatlon moest uiteindelijk 2,5 keer het rondje om de roeibanen afleggen. Dat betekent uiteindelijk dus op drie stukken volle bak wind tegen en op twee stukken wind mee. Ik hoopte dat ik ergens aan kon haken, al was het maar een paar honderd meter in de luwte. Maar de mensen die ik tegenkwam gingen of te snel, of te langzaam. Er zat dus weinig anders op dan de klus gewoon zelfstandig af te maken.

Vooraf had ik bedacht dat het fietsen waarschijnlijk wel de beste mogelijkheid bood om te drinken. Om één of andere reden leek het zwemmen mij daar in elk geval het minst geschikt voor. Ik had vooraf al een bidon met sportdrank op mijn fiets geïnstalleerd. De opdracht was helder: bidon moet leeg! Op de stukken waar ik de wind in de rug had was het dus flink doorwerken om de fles leeg te krijgen. Van de voedingspost waar bananen werden uitgereikt heb ik geen gebruik gemaakt. De Long Energy Drink bevat genoeg koolhydraten om deze challenge door te komen. Voor mij dus geen gehannes met stukken banaan en vieze vingers.

Vanaf de roeibanen terug naar het Zwarte Plasje was pittig. Heen ging het lekker voor de wind en de kenners onder ons weten dan dat de terugweg louter uit tegenwind bestaat. Ik was inmiddels al door verschillende mensen ingehaald. Ik dacht: wacht maar, mijn onderdeel komt nog wel!

Hardlopen (10 kilometer)

Terug aangekomen bij het wisselpunt hobbelde ik weer met de fiets in de hand op mijn klosjes naar mijn omkleedkleedje. Achteraf hoorde ik van anderen dat je eigenlijk je fietsschoenen al op de fiets los moet maken zodat er gewoon uit kunt springen terwijl je schoenen aan de trappers blijven hangen. Het loopt natuurlijk iets fijner en … je pakt toch weer een paar seconden!

Ook in mijn hardloopschoenen draag ik altijd sokken. Teensokken. Menigeen verklaarde mij voor gek maar ik wilde desondanks gewoon vasthouden aan wat ik gewend was. Teensokken dus. Mijn voeten waren inmiddels uiteraard droog dus het wisselen ging prima. Ik was wel zo verstandig geweest om de veters van mijn hardloopschoenen alvast los te maken. Veters? Veters?? Echte triatleten … ja, laat maar.

Enthousiast startte ik aan mij favoriete onderdeel: het hardlopen. Hier zou ik mij laten gelden en menig zwemmer of fietser die mij al gepasseerd waren gaan verschalken. Dus daar ging ik. De eerste kilometer liep ik in een pace van 4:11! Ik merkte echter dat mijn adem vrij hoog zat en dat ik last kreeg van mijn middenrif. Oeps! Misschien toch iets te fanatiek van start gegaan? Ik bedacht mij dat een rustiger tempo geen kwaad kon. Na een kilometer of drie kwam de rust er eindelijk in.

Het voelde heel erg goed om al die mensen in te halen. Ik ben er best veel gepasseerd. Je weet echter nooit in welke groep mensen gestart zijn en dus ook niet of je door het inhalen een betere eindpositie verwerft. Dat is ook niet belangrijk want het motiveert evengoed om lekker door te lopen. Op één punt liep ik bijna verkeerd. Het fietspad waar we over liepen ken ik op mij duimpje dus ik liep een beetje op de automatische piloot rechtdoor. Gelukkig waren er een paar enthousiaste toeschouwers die mij terugfloten en de juiste kant op dirigeerden.

Na een kilometer of acht begon ik mijn hamstrings aan de linkerkant te voelen. Oppassen geblazen want je wilt niet dat de kramp erin schiet. Het tempo was inmiddels best weer aan de stevige kant dus het kon zeker geen kwaad om de teugels een beetje te laten vieren. Voor de zekerheid smeet ik er ook nog maar een gelletje in. Baat het niet dan schaadt het zeker niet.

Terug over de Argonautenweg richting de finish, de laatste kilometer. Tot mijn verbazing ren ik ineens Lennart voorbij. Ik was niet zozeer verbaasd dat ik sneller liep maar wel over het feit dat hij voor mij liep terwijl hij toch echt veel later gestart was. Ergens moest hij mij dus ingehaald hebben! Hij zwemt een heel stuk sneller dan ik en fietst ook beter. Ik gokte dat het ergens rond de roeibanen wel gebeurd zou zijn. Hoe dan ook, door naar de finish!

Finish!!

Met een redelijke eindsprint kom ik over de finish. Officiële eindtijd: 2:38:00. Mijn gezin staat te wachten maar ik heb echter in mijn hoofd zitten dat ik eerst uit wil wandelen. Nog even geen tijd voor sociale interactie en bijbehorende fotosessies. Ik was zo gefocust op het uitlopen dat ik zelfs de mevrouw met de medailles voorbij ben gerend. Gelukkig had zij mij wel gezien en kreeg ik bij terugkomst alsnog mijn welverdiende trofee omgehangen.

Na het douchen en omkleden (deze keer wel in de kleedkamer) was het tijd voor een gezamenlijke foto en de welverdiende lunch met de kroketten. Alhoewel ik normaal gesproken geen vlees eet maakte ik voor deze ene keer graag een uitzondering; hard gewerkt, dik verdiend!

Mijn eerste kwart triathlon was een hele mooie ervaring. Ik heb weer heel veel geleerd en ben dik tevreden met mijn eindresultaat. Smaakt dit naar meer? Het zou me niet verbazen als ik dit vaker ga doen maar vooralsnog wil ik mij de komende maanden weer richten op het hardlopen. Triathlon is een mooie sport maar al die verschillende disciplines trainen kost ontzettend veel tijd. Het volbrengen van een triathlon is echt een enorme prestatie maar het volhouden van al die trainingen die er voor nodig zijn vind ik een nog veel grotere prestatie!